گاهی وقتا دیدین تو یک خانواده چند تا بچه هستن که با وجود پدر و مادر خوب و تربیت خوب و محیط خوب فقط یکیشون بدرفتار می شه ٬ مامان بزرگم می گفت بچه ها ذاتشون با هم فرق می کنه حالا اینکه ذات رو چی معنی می کرد نمی دونم ٬ ولی این مثال رو خیلی در مورد من و برادرم به کار می برد که کاملاْ با هم فرق داریم.

من همیشه با این موضوع مخالف بودم و عقیده داشتم که نوع رفتار پدر و مادر باعث می شه که فرزندی مثلاْ آروم باشه یا اینکه به همه چیز اعتراض کنه و انعطاف پذیر نباشه ٬ وقتی حال و هوای خونه موقع بزرگ شدن بچه ها با هم فرق می کنه خوب تربیت ها هم متفاوت می شه.

مطمئناْ رفتار پدر و مادر تو تربیت بچه خیلی موثر است و از آنجاییکه بچه ها در سالهای اول زندگی همه چیز رو از رفتارهای بزرگتر ها کپی می کنند ٬ پس اینکه فکر کنیم ذات بچه ها خوب یا بد است درست نیست.

ولی گاهی وقتا اختلافهایی رو تو رفتار بچه ها از همون نوزادی می بینم که نمی فهممشون ٬

هم زمان با به دنیا آمدن ارشک ۲ تا بچه دیگه هم توی فامیل به دنیا آمدن که یکیشون دختر است ٬ ارشک هرگز موقع شیر خوردن یا بعد از تموم شدنش تو چشمای من نگاه نکرد و هرگز لبخندی از تشکر به من نزد ٬ در حالی که وقتی ۳ یا ۴ ماهه بودن اون دختری که می گم آنچنان عاشقانه مادرش رو نگاه می کرد و بعد از شیر خوردن لبخند می زد که بیا و ببین ٬ تازه من همیشه جای ساکت به ارشک شیر می دم و لحظه ای نگاهم رو ازش برنمی دارم و حرف هم نمی زنم ٬ ولی مامان اون دختر کوچولو تو جمع و درحال خنده و صحبت شیر می داد.

همین حالا هم ارشک هیچ وقت با محبتی که من انتظار دارم در آغوش من نمی مونه.

تازگی ها ارشک به نظرم لجوج شده ٬ وقتی چیزی می خواد و نمی تونه بدست بیاره جیغ می زنه و گریه می کنه ٬ گاهی که به زور بغلش می کنن تو صورت طرف مقابل هم می زنه و من تمام مدت نگرانم که آیا این همه تلاشم برای تربیت بهتر پسرکم بی نتیجه مونده ٬

جالبه که از وقتی تقریباْ خانه دار شدم کمتر فیلم ها و کتاب های تربیت کودکی رو اینهمه با شوق و ذوق خریدم می بینم و می خونم ٬ وقتی شاغل بودم بهتر برنامه ریزی می کردم.